مرگ ناگهانی مارادونا
———————————————————————————————-
———————————————————————————————-
پیش نوشت ۱ : من یادم رفته که با کیا سر باخت آلمان شرط ساندویچ و قهوه و کوفت و درد بسته بودم! خودتان یه گوشه یادداشت کنید که بعد از خواندن این پست یادم بیندازید.
پیش نوشت ۲ : این یادداشت را برای «همشهری جوان» نوشتم اما به دلایلی نشد که شیرینی دادن امروز به بچه های تحریریه بابت داشتن سه پرونده در شماره هفته بعد باشد!
—————————————————————
آرژانتینی ها با کلکسیونی از ستاره های فوتبال به کشورشان بازگشتند!
مرگ ناگهانی مارادونا
چه کسی باورش میشد؟ واقعاً باخت آرژانتین در مقابل آلمان آن هم با اختلاف چهار گل در مخیله کسی می گنجید؟ اما هیچ کدام از این پیش بینی ها و تخیلات نتوانست سدی در برابر آلمان جوان ایجاد کند و شاگردان مارادونا در میان ناباوری همگان بازی را با نتیجه چهار بر صفر دو دستی تقدیم جناب یواخیم لو کردند. البته هنوز هم خیلی ها به این نکته ایمان دارند که جام جهانی بدون مسی دیگر معنا ندارد!
- دفاع عالی ، حمله عالی تر !
طرفداران آرژانتین از ابتدای مسابقات به قهرمانی تیم محبوبشان امیدوار بودند . دیه گو آرماندو مارادونا ، لیونل مسی ، خط حمله عالی ، مسیر ساده ، این ها همه و همه امیدهای آرژانتینی ها محسوب می شدند و این هواداران حواسشان نبود که خط دفاع مستحکم را به لیست امیدهایشان اضافه نکرده اند، چرا که آرژانتین با تنها یک گل خورده در دور مقدماتی یکی از بهترین خط دفاع ها را در اختیار داشت. زمانی که دروازه تیم کره جنوبی ، تیم چهارم جام جهانی ۲۰۰۲ برای چهارمین بار باز شد و ایگواین قدرتش را ثابت کرد کسی شک نداشت که آرژانتین یک طرف بازی فینال خواهد بود. اما مسی هنوز خودی نشان نداده بود و کم کم داشت یادمان می رفت که مسی شماره ۱۰ می پوشد و قرار بود مارادونای دیگر باشد. خلاصه راه راه پوشان قاطعانه و به عنوان تیم اول گروه B به مرحله حذفی رفتند تا مکزیک بیچاره را با نتیجه سه بر یک در هم بکوبند. از همین روزها بود که آلمان تیمی دیگر شد! نازی ها را جو گرفت و بازیکنان جزیره را قلع و قمع کردند. انگاری که دسته جمعی دوپینگ کرده باشند و کسی هم بویی از ماجرا نبرد.
- آن شب نفرینی!
همه چیز آماده و مهیا بود تا طرفداران آرژانتین برد تیمشان را جشن بگیرند. بازیکنی مصدوم نبود و محروم مهمی هم نداشتند. جلوی سینما آزادی تهران عین ایستگاه BRT ولیعصر است. ما را با کلی سختی و آشنا بازی راه داده اند داخل تا ایستاده بازی را ببینیم و گزارش بگیریم. طبقه هفتم سینما پر است از مردمانی که پاپ کورن و ردبول در دست دارند. احتمالا هدف اصلی مراجعه به سینما هم همین بوده. البته ما هم دل داریم! مسئولان نظم سالن مردم را به سمت صندلی هایشان راهنمایی میکنند. به دلیل تاخیر در شروع نمایش مسابقه صدای ملت در آمده و هر کس چیزی میگوید. وقتی زمین سبز استادیوم روی پرده بزرگ سالن نقش می بندد فریاد ها شروع میشود. کل کل ها و پرچم بالا بردن ها. یکی دو دقیقه نمیگذرد که آلمانی ها به لطف اشتباه عجیب دروازه بان آرژانتین به گل می رسند و سالن یک جا میرود روی هوا. جیغ ، داد ، هورا! و کسانی که در بهت و حیرت شادی دیگران را تماشا میکنند. با هر بار نمایش صحنه آهسته گل آلمان، سالن شلوغ می شود و آدم فکر میکند این گل ، گل دوم است. گفته های مزدک میرزایی بانی شعار های سالن است و مردم نسبت به هر حرفش عکس العمل نشان میدهند. بین دو نیمه بیشتر مردم از مارادونای اسطوره ای شاکی اند! نمی دانم چه رسمی است که اسطوره ها باید خراب بشوند تا کنار بکشند. از ترکیب اولیه و خصوصاً دفاع بد که باعث دریافت گل دقیقه ۵ بازی شد حرف میزنند تا تاکتیک بد تیم و هجوم بازیکنان به سمت توپ. راست هم میگفتند بنده خداها! همه بازیکنان آرژانتین عین هو بازی گل کوچک به دنبال توپ جلو می رفتند و وقتی توپ لو میرفت کسی نمی توانست جلوی بازیکنان آمپر پر کن آلمان را بگیرد و مثل جت با چند پاس سریع می رسیدند به هجده قدم آرژانتین. نیمه دوم عرق آلمانی ها در آمده بود و شده بودند مصداق عینی ضرب المثل «در پوست خود نگنجیدن». آرژانتینی ها تک و توک شعارهایی را پایه گذاری می کردند و مردم دیگر نای همراهی نداشتند. دفاع آرژانتین بیش از حد آشفته عمل میکند و با دو پاس ساختارش منهدم می شود. گل دوم ، سوم ، چهارم … هیچ کس حاضر نیست سالن را ترک کند. کسی نمیتواند باور کند که آرژانتین با مسی اش ، با ایگواینش و با توزش نتواند هیچ کاری کند و مارادونا هم فقط بتواند بطری آب معدنی شوت کند! وقتی هفت طبقه را پایین می آیی و بادی به کله ات میخورد تازه باور میکنی که بله… الکی پول پرچم داده ای و از قرار معلوم این جام ، جام آرژانتین نبود و باید پرچم را نگه داری تا چهار سال بعد. آلمان طرفدارانش را خوشحال کرده و مثل هلند درس خوبی به تیمی از آمریکای لاتین داده، هیچ کس هنوز نمیتواند قبول کند که این آلمان همان آلمان مرحله مقدماتی است که با چنگ و دندان توانست غنا را شکست دهد و حتی از صربستان هم شکست خورده بود!
