به عشق اینکه در اتاق رو ببندم
چراغ رو خاموش کنم
هدست رو بذارم تو گوشم و بیام فیس بوک
چند لحظه آرامش، بدون اینکه کسی من واقعی رو ببینه
شاید یه لیوان چایی هم خوردم..
اصلا برای همین زنده ام
اول: دارم می زنم بیرون برای عکاسی. ساعت ۱۱ شب سر تقاطع ولی عصر- همتم. پیاده روی نصفه شبی به سمت برج میلاد. پایه ها با اطلاع قبلی بیایند.
دوم را ضمن کسب رخصت از خان سبک زندگی به دلیل دخل در کار ایشان پست می کنم!
اینجا بحث فیس بوک افتاده. اینکه تازگی ها هر چه بنویسی، خودت در پروفایلت می بینی. محسن امین می گوید فیس بوک پیرو اسلام است. هر کاری که دیگران در حقت کنند را نشان می دهد و هر کاری هم که خودت بکنی به رخت می کشد. سیف اللهی هم مات نگاهش می کند و می خندد! بعد هم ماجرا به این حرف ختم می شود که می خواهم لایف استایل «۱۰ راه رسیدن به اسلام از طریق فیس بوک» را بنویسم.
بین نوشت ۱: http://facebook.com
بین نوشت ۲: http://m.lisp4.facebook.com
بین نوشت ۳: https://m.lisp4.facebook.com
نتیجه: بشر هر روز با مشکل جدیدی برخورد می کند و به سوت سوم نکشیده مشکل را حل می کند. حتی اگر VPN را از بالا بسته باشند!
دلم یک دنیا آرامش می خواهد. آرامشی بزرگ تر از همه اتفاقات بد. آرامشی بزرگ تر از خاموش کردن گوشی. زندگی دارد راه می افتد. مثل اولین تتق تتق های قطار، یا شاید اولین بوق هایشان که من را یاد فیلم های سیاه و سفید دهه ۷۰ هالیوود می اندازد. حس می کنم صدایش را. و رنگش را با بندبند وجودم. سرم درد می کند اما دوست دارم به جای قرص بهترین موزیک های آرام را به یادت گوش کنم. چند ماه دل مردگی چند هفته ای است که دارد جریان پیدا می کند. زندگی دیگر تلخ و مثل اسپرسویی نیست که هرگز نوشیده نشد. برای خودش هات چاکلت غلیظی شده! اا… رقص سفید ابرها را در بک گراند آبی ببین. درخت رو به روی پنجره کی زرد شده و من نفهمیدم. راستی خورشید نور داشت نه؟ یادم رفته بود رنگ ها را. تلخی، پوچی… همه چیز مثل یک نگاتیو سیاه و سفید بود. حالا دنیا رنگ دارد و در عین تضاد شفاف است. حالا که بعد از چند ده روز دیگر مطئنم تو را دارم. تنهایی را ببین! در اتاقم را پشت سرش بست و رفت… آغوش امنت را می خواهم و یک دنیا آرامش. تا کور شود هر آنکه نتواند دید!
پ.ن/ فیس بوک: ا.ش ایز این اِ ریلیشن شیپ ویت ا.ب
